Rozróżniane są dwa podstawowe typy reasekuracji: proporcjonalna (quota share, surplus) i nieproporcjonalna (excess-of-loss, stop-loss).

Dwa największe światowe towarzystwa reasekuracyjne to Munich Re i Swiss Re.

Kompania sformowana w sierpniu 1939 przez 2 Batalion Pancerny z Żurawicy jako oddział dyspozycyjny Naczelnego Wodza.

Na wyposażeniu posiadała 15 czołgów wolnobieżnych Renault FT-17.

Działania bojowe

Mobilizacyjne rozwijanie kompanii rozpoczęło się z chwilą ogłoszenia mobilizacji powszechnej, a zakończono 6 września.
Następnie transportem kolejowym skierowano kompanię do Warszawy do Odwodu Naczelnego Wodza.

Na skutek zerwania torów w Łukowie,kompania została odcięta od reszty transportu.
Po wyładowaniu zajęła rejon w lesie na południed. od Łukowa.

12 września dwa czołgi stanowiące ubezpieczenie rejonu kompanii zastały zniszczone przez odddziały DPanc “Kempf”.
Pozostałe czołgi zaopatrzone 13 września w paliwo przez 62 Dywizjon Pancerny, odjechały na południe. 16 września wozy te, już bez paliwa, zostały zdobyte przez oddziały 3 Armii niemieckiej.

Obsada etatowa

• dowódca kompanii - kpt. Bohdan Gadomski

Skład kompanii

Poczet dowódcy

• gońcy motocyklowi
• patrol łączności
• patrol sanitarny

Razem w dowództwie

1 oficer, 2 podoficerów, 10 szeregowców;

1 samochód osobowo terenowy, 3 motocykle.

Trzy plutony czołgów, w każdym:

1 oficer, 5 podoficerów, 7 szeregowców

5 czołgów, 1 motocykl

Pluton techniczno - gospodarczy

• sekcja warsztatowa
• sekcja gospodarcza
• sekcja transportowa
• załogi zapasowe

Razem w plutonie

1 oficer, 17 podoficerów, 21 szeregowców

5 samochodów ciężarowych, samochód-warsztat, cysterna, 1 motocykl, transporter czołgów, 2 przyczepy na paliwo, kuchnia polowa

Ogółem w kompanii

5 oficerów, 34 podoficerów, 52 szeregowców

15 czołgów, 7 samochodów, 7 motocykli

Zobacz też

Uwagi wstępne

Ustawa zastąpiła nie najlepsze przepisy kodeksu Napoleona w zakresie urządzeń hipotecznych. Ustawodawcy poszli w kierunku połączenia dawnych przepisów prawa polskiego, norm pruskich i przepisów francuskich związanych z wpisami praw rzeczowych.

Główne zasady

• księgi wieczyste
  • księgi umów
  • zbiór dokumentów
  • wykaz hipoteczny - skrótowy obraz nieruchomości pod względem jej przestrzeni i stosunku do właściciela oraz osób trzecich.
• jawność materialna - wszelkie prawa do nieruchomości nabywało się, zmieniało lub umarzało tylko poprzez wpis do księgi hipotecznej.
• publiczna wiara - treść księgi była wiążąca dla wszystkich działających w dobrej wierze.
• legalność hipoteczna - prawidłowość czynności będącej podstawą wpisu; badał sąd właściwy ze względu na położenie nieruchomości.
• szczegółowość - obciążanie konkretnej, ściśle określonej nieruchomości.
• pierwszeństwo hipoteczne - wierzyciel ,którego tytuł był wpisany wcześniej, miał pierwszeństwo w zaspokojeniu swojej wierzytelności.
• niepodzielność wierzytelności - ewentualny podział majątku dłużnika nie wpłynie na uprawnienia wierzyciela.
  • przywileje(należności) - wyjątki od zasady pierwszeństwa m.in. podatki gruntowe, składki na ubezpieczenie od ognia, należności dla sług i czeladzi.

Hipoteczne prawo zastawu mogło być trzech rodzajów:

1. umowne, wypływające z zawartych umów
2. sądowe, oparte na odpowiednich wyrokach
3. ustawowe, oparte na zasadach prawa i niewymagające zgody dłużnika, ani wyroku zabezpieczającego

Dla dóbr ziemskich oraz domów w Warszawie i w innych miastach wojewódzkich obowiązkowe stało się założenie ksiąg wieczystych. Dla nieruchomości we wsiach i w innych miastach - dowolne.
Prowadzeniem spraw hipotecznych zajmowały się odpowiednie wydziały sądowe. Umowy sporządzali notariusze.
Przepisy obowiązujące w Królestwie były uważane za najdogodniejsze ze wszystkich ustawodawstw na ziemiach polskich.

Źródła:
“Historia ustroju i prawa polskiego” - Juliusz Bardach

Standard kei car powstał tuż po drugiej wojnie światowej, kiedy to większość japończyków nie mogła sobie pozwolić na zakup pełnowymiarowego samochodu, lecz miała wystarczająco dużo pieniędzy na zakup motocykla. Aby spopularyzować małe pojazdy rząd uregulował prawnie wielkość samochodów objętych ulgami.

Samochody Kei Car można odróżnić (wyłączając gabaryty) po żółto-czarnych tablicach rejestracyjnych. Dodatkowo tablice te różnią się w zależności od tego, czy jest to samochód prywatny, czy firmowy - samochody prywatne mają czarne znaki na żółtym tle, w pojazdach firmowych odwrotnie.

Ze względu na limitacje dotyczące gabarytów pojazdów, oraz pojemności silnika producenci ulepszają swoje samochody poprzez stosowanie zaawansowanych technologicznie rozwiązań. Dzięki temu pojazdy te są często nadzwyczaj dobrze wyposażone - automatyczne skrzynie biegów, czy nawet bezstopniowe skrzynie biegów nie są rzadkością, tak samo jak GPS, klimatyzacja, czy napęd hybrydowy.

Historia zmian

Producenci Kei-Carów

• Daihatsu
• Honda
• Mazda
• Mitsubishi
• Smart
• Subaru
• Suzuki

Zobacz też

• Mikrosamochód

Galeria

Linki zewnętrzne

• Oficjalne stowarzyszenie 全国軽自動車協会連合会 (Japoński)

Swoją zawodową karierę zaczynał jako wykładowca na wydziale prawa uniwersytetu w Lizbonie. Polityczną karierę rozpoczął na początku lat czterdziestych. Szybko piął się w górę, zostając najpierw szefem Mocidade Portuguesa (Młodzieży Portugalskiej, paramilitarnej organizacji podobnej do Hitlerjugend) by zostać ministrem ds. kolonii. Jego relacje z Salazarem bywały napięte, co sprawiało, że nie był uważany za poważnego następcę premiera.

W 1968 Salazar doznał wylewu krwi i został odsunięty od władzy. Prezydent Américo Thomaz wybrał właśnie Caetano na funkcję premiera. Thomaz jednak nigdy nie konsultował swego wyboru z Salazarem. Wielu obywateli miało nadzieje, że nowy premier złagodzi reżim i zmodernizuje gospodarkę.

Na początku wydawało się, że nadzieje obywateli zostaną spełnione. Przyznał rentę robotnikom rolnym, którzy wcześniej nie mieli szansy na ubezpieczenie społeczne, zainwestował w rozwój wielu dziedzin gospodarki jak np. konstrukcję nowej rafinerii w Sines. Jeśli chodzi o politykę, pozwolił partiom opozycyjnym na start w wyborach parlamentarnych w 1969, które mogły startować z wielu list, a nie jednej jak dotychczas.

Opozycja uznała reformy polityczne za niewystarczające i zbojkotowała wybory parlamentarne. Dla twardogłowych członków reżimu, w tym prezydenta Thomaza, były zbyt daleko idące. Jeśli chodzi o gospodarkę, to jej początkowe sukcesy zostały zniwelowane przez kryzys paliwowy z początków lat siedemdziesiątych. Największym problemem Caetano była coraz większe zmęczenie obywateli wojnami kolonialnymi, które nie dość że pochłaniały tysiące ofiar (a także aż 40% dochodów państwa na początku lat siedemdziesiątych) to nie było szans na ich rychłe zakończenie.

W 1974 Caetano został obalony w wyniku rewolucji goździków. Po utracie władzy, wyjechał do Brazylii, gdzie zmarł.

Swoją zawodową karierę zaczynał jako wykładowca na wydziale prawa uniwersytetu w Lizbonie. Polityczną karierę rozpoczął na początku lat czterdziestych. Szybko piął się w górę, zostając najpierw szefem Mocidade Portuguesa (Młodzieży Portugalskiej, paramilitarnej organizacji podobnej do Hitlerjugend) by zostać ministrem ds. kolonii. Jego relacje z Salazarem bywały napięte, co sprawiało, że nie był uważany za poważnego następcę premiera.

W 1968 Salazar doznał wylewu krwi i został odsunięty od władzy. Prezydent Américo Thomaz wybrał właśnie Caetano na funkcję premiera. Thomaz jednak nigdy nie konsultował swego wyboru z Salazarem. Wielu obywateli miało nadzieje, że nowy premier złagodzi reżim i zmodernizuje gospodarkę.

Na początku wydawało się, że nadzieje obywateli zostaną spełnione. Przyznał rentę robotnikom rolnym, którzy wcześniej nie mieli szansy na ubezpieczenie społeczne, zainwestował w rozwój wielu dziedzin gospodarki jak np. konstrukcję nowej rafinerii w Sines. Jeśli chodzi o politykę, pozwolił partiom opozycyjnym na start w wyborach parlamentarnych w 1969, które mogły startować z wielu list, a nie jednej jak dotychczas.

Opozycja uznała reformy polityczne za niewystarczające i zbojkotowała wybory parlamentarne. Dla twardogłowych członków reżimu, w tym prezydenta Thomaza, były zbyt daleko idące. Jeśli chodzi o gospodarkę, to jej początkowe sukcesy zostały zniwelowane przez kryzys paliwowy z początków lat siedemdziesiątych. Największym problemem Caetano była coraz większe zmęczenie obywateli wojnami kolonialnymi, które nie dość że pochłaniały tysiące ofiar (a także aż 40% dochodów państwa na początku lat siedemdziesiątych) to nie było szans na ich rychłe zakończenie.

W 1974 Caetano został obalony w wyniku rewolucji goździków. Po utracie władzy, wyjechał do Brazylii, gdzie zmarł.

Do usług zalicza się czynności polegające na oddziaływaniu na przedmioty i obiekty. Są to:

• czynności o charakterze remontowym, naprawczym, konserwacyjnym
• czynności polegające na obsłudze procesu produkcyjnego w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, np. sprzęt zbóż własnym sprzętem wykonawcy z obsługą, usługi sanitarno-weterynaryjne
• wytwarzanie określonych przedmiotów lub obiektów z uwzględnieniem indywidualnych cech i życzeń zleceniodawcy, np. szycie odzieży na miarę, wyrób biżuterii według życzeń klienta
• czynności w zakresie transportu i łączności, np. przewóz osób i ładunków, usługi spedycyjne i przeładunkowe, działalność poczty i telekomunikacji
• czynności zaspokajające inne potrzeby człowieka, takie jak: usługi komunalne i mieszkaniowe, usługi dotyczące oświaty i wychowania, kultury i sztuki, ochrony zdrowia i opieki społecznej, kultury fizycznej i sportu, turystyki i wypoczynku, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, usługi adwokackie oraz inne usługi o charakterze osobistym, np. fryzjerskie czy fotograficzne.

Podział usług ze względu na przeznaczenie (odbiorcę) danej usługi jest następujący:

1. usługi dla przemysłu, czyli usługi świadczone dla jednostek zajmujących się wydobyciem, rolnictwem, produkcją oraz innych instytucji rządowych
2. usługi dla ludności, czyli świadczenia wykonywane przez przedsiębiorstwa usługowe dla indywidualnych konsumentów

W ramach usług dla ludności można wymienić m.in. usługi dotyczące:

• pomocy przy zwierzętach domowych
• turystyki (wynajem łodzi, kwater, samochodów itd., a także hotele, kempingi, motele)

Działalność usługowa wymaga stawiania na pierwszym miejscu komfortu i wygody klientów niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności. W przypadku prowadzenia działalności usługowej szczególnie ważna jest lokalizacja, plan funkcjonowania placówki i jakość świadczonych przez nią usług.

Obok HGB do stosunków kupieckich stosuje się subsydiarnie BGB. Kodeks handlowy oparty jest na podstawowym założeniu ułatwienia podejmowania działalności gospodarczej. Poza tym przepisami ogólnymi reguluje kwestie dotyczące spółki jawnej (OHG) i komandytowej (KG). Zawiera także przepisy o spółce cichej - dziś o niewielkim praktycznym znaczeniu. Zakresem HGB objęte są nadto kwestie związane z zamykaniem roku obrotowego i sporządzaniem sprawozdań finansowych w spółkach kapitałowych. Kodeks zawiera przepisy szczególne normujące działalność przedsiębiorców ubezpieczeniowych, kredytowych i spółdzielni, a także nieliczne przepisy karne.

Uchwalenie kodeksu

Aktem prawnym normującym prawo handlowe przed wejściem w życie HGB był Powszechny Niemiecki Kodeks Handlowy (ADHGB) z 1861. HGB został uchwalony 10 maja 1897 z mocą obowiązującą od 1 stycznia 1900. Ostatnia większa nowelizacja kodeksu handlowego miała miejsce ostatnio 1 lipca 1998, dokonana przez ustawę o reformie prawa handlowego - Handelsrechtsreformgesetz (HRefG), która dostosowała wiekowy kodeks do realiów współczesnych.

Historycznie rzecz ujmując źródeł prawa handlowego należy poszukiwać w we włoskim i francuskim porządku prawnym. W średniowieczu prawo handlowe kształtowało się poprzez edykty poszczególnych miast Hanzy. Obecnie na treść regulacji znaczny wpływ ma działalność prawotwórcza Wspólnoty Europejskiej.

Zawartość HGB

Jako kodeks handlowy, HGB zawiera także regulacje z zakresu morskiego prawa handlowego, co do zasady normowanego przepisami prawa publicznego.

• Księga: Stan kupiecki
  • Kupiec
  • Rejestr handlowy, rejestr przedsiębiorców
  • Firma
  • Księgi handlowe (uchylony)
  • Prokura i pełnomocnictwo handlowe
  • pomocnicy i praktykanci kupca
  • Przedstawiciel handlowy
  • Pośrednik handlowy
  • Przepisy karne
• Księga: Spółki handlowe i spółka cicha
  • Spółka jawna
  • Spółka komandytowa
  • Spółka cicha
• Księga: Księgi handlowe
  • Przepisy wspólne dla wszystkich kupców
  • Przepisy uzupełniające dla spółek kapitałowych (akcyjnych, komandytowo - akcyjnych oraz z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz określonych spółek osobowych
  • Przepisy uzupełniające dla spółdzielni rejestrowych
  • Przepisy uzupełniające dla przedsiębiorców prowadzących niektóre rodzaje działalności
  • Izba obrachunkowa i rada rachunkowa
  • Kontrola rachunkowa
• Księga: Czynności handlowe
  • Przepisy ogólne
  • Sprzedaż
  • Umowa komisu
  • Umowa przewozu
    
  • Umowa spedycji
  • Umowa składu
• Księga: Handel morski
  • Przepisy ogólne
  • Armator i towarzystwo żeglugowe
  • Kapitan
  • Fracht, przewóz rzeczy i osób
  • Bodmeria (uchylony)
  • Awaria morska
  • Ratunek
  • Wierzyciel morski
  • Ubezpieczenie na wypadek awarii morskiej
  • Przedawnienie

Spory między kupcami podlegają rozpoznaniu przez wydział handlowy sądu krajowego (Landgericht) na wniosek każdej ze stron.

Sprawy rejestrowe należą do właściwości sądu rejonowego (Amtsgericht), który prowadzi odnośny rejestr handlowy. Poza sądownictwem państwowym dużą rolę odgrywa w praktyce arbitraż handlowy tak krajowy jak i międzynarodowy.

Linki zewnętrzne

• Tekst HGB (w języku niemieckim)

Celem pisma jest dostarczanie wiedzy na temat ubezpieczeń gospodarczych praktykom polskiego rynku ubezpieczeniowego, tj. pracowników zakładów ubezpieczeń, agentów i brokerów ubezpieczeniowych, pracowników średnich i dużych przedsiębiorstw zajmujących się ich ubezpieczeniami oraz firm z otoczenia rynku ubezpieczeniowego (np. assistance, ekspertów w zakresie likwidacji szkód, kancelarii prawnych, doradców ubezpieczeniowych w zakresie dochodzenia odszkodowań).

Lotnictwo marynarki wojennej przeznaczone jest do wsparcia działań sił morskich na morzu i na wybrzeżu, osłony ugrupowań marynarki oraz do wykonywania samodzielnych zadań (rozpoznanie, niszczenie okrętów podwodnych i nawodnych, ubezpieczenie desantów itp.). Współdziała również z innymi rodzajami lotnictwa i sił zbrojnych, działających na kierunku nadmorskim.

W skład lotnictwa morskiego może wchodzić:

Lotnictwo bojowe

• lotnictwo bombowe
• lotnictwo myśliwskie
• lotnictwo myśliwsko bombowe
• lotnictwo rozpoznawcze
• lotnictwo minowo-torpedowe
• lotnictwo zwalczania okrętów podwodnych

Lotnictwo pomocnicze

• lotnictwo rozpoznania radiolokacyjnego
• lotnictwo radioelektronicznego przeciwdziałania
• lotnictwo trałowania
• lotnictwo ratownicze lotnictwo łącznikowe
• lotnictwo sanitarne

Rozróżnia się lotnictwo morskie bazujące na lądzie i lotnictwo pokładowe bazujące na lotniskowcach (śmigłowcowcach) i innych okrętach.

Oprócz TUiR “Warta” do grupy tej należy też Towarzystwo Ubezpieczeń na Życie “Warta” (TUnŻ Wart S.A.). TUiR “Warta” S.A. posiada także ponad 60% akcji KBC TFI S.A.

Kariera

Dyrektor naczelny Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości Katowice. Był członkiem Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia. Ekspert kilku projektów finansowanych przez Unię Europejską. Pomysłodawca projektu “Pierwsza szychta” w ramach programu Equal, dzięki któremu jest tworzony mechanizm “wprowadzania” na rynek pracy osób zagrożonych marginalizacją społeczną.

Od 2002 r. był radnym Sejmiku Śląskiego (uzyskał 3067 głosów w okręgu chorzowskim). Popularność zyskał między innymi propozycją uratowania przed likwidacją Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie poprzez przejęcie jego akcji przez samorząd województwa śląskiego. Współuczestniczył w przygotowaniu “Strategii rozwoju województwa śląskiego.

W 2004 r. kandydował do Senatu RP w wyborach uzupełniających (uzyskał 5500 głosów w okręgu katowickim). Uczestniczył w akcji ratowania przed likwidacją Zakładu Górniczego “Piekary” w Piekarach Śląskich. W wyborach parlamentarnych w 2005 kandydował z ugrupowania Prawo i Sprawiedliwość. Wybrany na posła RP (uzyskał 7428 głosów w okręgu rybnickim). Przewodniczący Stałej Podkomisji Rzemiosła i Usług, członek Komisji Rozwoju Przedsiębiorczości, Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Komisji Nadzwyczajnej “Solidarne Państwo”. Specjalizuje się w tematyce rzemiosła, małych i średnich przedsiębiorstw.

Jest współautorem książki wydanej w kilku krajach Europy “Targi jako instrument marketingu wystawienniczego”. Za zasługi dla rozwoju rzemiosła polskiego odznaczony Złotym Medalem imienia Jana Kilińskiego.

W 2007 roku, zaproponował projekt ustawy który mówi, że ubezpieczenie za szkodę komunikacyjną z tytułu polisy OC, poszkodowany będzie mógł otrzymać dopiero po naprawie samochodu na podstawie faktur z warsztatu. Uważa, że to wyeliminuje kradzieże samochodów.

Zobacz

też

• Posłowie V kadencji 2005-2009

Linki zewnętrzne

• Michał Wójcik - strona sejmowa - zawiera oświadczenia majątkowe, zachowanie w poszczególnych głosowaniach i wystąpienia
• strona Posła na Sejm RP Michała Wójcika - oficjalna strona internetowa

Kariera

Dyrektor naczelny Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości Katowice. Był członkiem Wojewódzkiej Rady Zatrudnienia. Ekspert kilku projektów finansowanych przez Unię Europejską. Pomysłodawca projektu “Pierwsza szychta” w ramach programu Equal, dzięki któremu jest tworzony mechanizm “wprowadzania” na rynek pracy osób zagrożonych marginalizacją społeczną.

Od 2002 r. był radnym Sejmiku Śląskiego (uzyskał 3067 głosów w okręgu chorzowskim). Popularność zyskał między innymi propozycją uratowania przed likwidacją Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie poprzez przejęcie jego akcji przez samorząd województwa śląskiego. Współuczestniczył w przygotowaniu “Strategii rozwoju województwa śląskiego.

W 2004 r. kandydował do Senatu RP w wyborach uzupełniających (uzyskał 5500 głosów w okręgu katowickim). Uczestniczył w akcji ratowania przed likwidacją Zakładu Górniczego “Piekary” w Piekarach Śląskich. W wyborach parlamentarnych w 2005 kandydował z ugrupowania Prawo i Sprawiedliwość. Wybrany na posła RP (uzyskał 7428 głosów w okręgu rybnickim). Przewodniczący Stałej Podkomisji Rzemiosła i Usług, członek Komisji Rozwoju Przedsiębiorczości, Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Komisji Nadzwyczajnej “Solidarne Państwo”. Specjalizuje się w tematyce rzemiosła, małych i średnich przedsiębiorstw.

Jest współautorem książki wydanej w kilku krajach Europy “Targi jako instrument marketingu wystawienniczego”. Za zasługi dla rozwoju rzemiosła polskiego odznaczony Złotym Medalem imienia Jana Kilińskiego.

W 2007 roku, zaproponował projekt ustawy który mówi, że ubezpieczenie za szkodę komunikacyjną z tytułu polisy OC, poszkodowany będzie mógł otrzymać dopiero po naprawie samochodu na podstawie faktur z warsztatu. Uważa, że to wyeliminuje kradzieże samochodów.

Zobacz też

• Posłowie V kadencji 2005-2009

Linki zewnętrzne

• Michał Wójcik - strona sejmowa - zawiera oświadczenia majątkowe, zachowanie w poszczególnych głosowaniach i wystąpienia
• strona Posła na Sejm RP Michała Wójcika - oficjalna strona internetowa

Standard kei car powstał tuż po drugiej wojnie światowej, kiedy to większość japończyków nie mogła sobie pozwolić na zakup pełnowymiarowego samochodu, lecz miała wystarczająco dużo pieniędzy na zakup motocykla. Aby spopularyzować małe pojazdy rząd uregulował prawnie wielkość samochodów objętych ulgami.

Samochody Kei Car można odróżnić (wyłączając gabaryty) po żółto-czarnych tablicach rejestracyjnych. Dodatkowo tablice te różnią się w zależności od tego, czy jest to samochód prywatny, czy firmowy - samochody prywatne mają czarne znaki na żółtym tle, w pojazdach firmowych odwrotnie.

Ze względu na limitacje dotyczące gabarytów pojazdów, oraz pojemności silnika producenci ulepszają swoje samochody poprzez stosowanie zaawansowanych technologicznie rozwiązań. Dzięki temu pojazdy te są często nadzwyczaj dobrze wyposażone - automatyczne skrzynie biegów, czy nawet bezstopniowe skrzynie biegów nie są rzadkością, tak samo jak GPS, klimatyzacja, czy napęd hybrydowy.

Historia zmian

Producenci Kei-Carów

• Daihatsu
• Honda
• Mazda
• Mitsubishi
• Smart
• Subaru
• Suzuki

Zobacz też

• Mikrosamochód

Galeria

Linki zewnętrzne

• Oficjalne stowarzyszenie 全国軽自動車協会連合会 (Japoński)

W Polsce autostop został formalnie zalegalizowany i jednocześnie częściowo sformalizowany i zinstytucjonalizowany w 1957. Polegało to na tym, że biura turystyczne na początku sezonu wakacyjnego sprzedawały chętnym specjalne książeczki autostopowe w formie małych zeszycików, wewnątrz których znajdowały się kupony, które osoba podróżująca autostopem zostawiała kierowcy. Każdy kupon miał wydrukowaną liczbę kilometrów i zamierzeniem organizatorów “Akcji Autostop” było zachęcenie kierowców do zabierania autostopowiczów i gromadzenia kuponów. Osoby zamierzające podróżować po Polsce w ramach tej akcji oprócz książeczki autostopu z kuponami (służyła ona także do zatrzymywania kierowców i była symbolem akcji - na okładce wydrukowany był czerwony okrąg na białym tle, podobny do policyjnego “lizaka”) uzyskiwali ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków. Warunkiem udziału w akcji było przedstawienie dokumentu tożsamości (niepełnoletni okazywali legitymację szkolną oraz zgodę rodziców) oraz wystawionej na swoje nazwisko książeczki oszczędnościowej z dwustuzłotowym wkładem. Ten drugi warunek służyć miał zapewnieniu wędrującemu po kraju autostopowiczowi minimum środków utrzymania przez wakacje. Cena książeczki z kuponami i ubezpieczeniem nie była nadmiernie wysoka, wynosiła (w 1972) 45 ówczesnych złotych.

Na koniec sezonu kierowcy mogli przesłać kupony do biura organizatorów; ten z nich, który zgromadził kupony na największą ilość kilometrów wygrywał i otrzymywał jakąś cenną nagrodę, inne nagrody rozlosowywano pomiędzy pozostałymi uczestnikami akcji. “Akcja Autostop” w tej zinstytucjonalizowanej formie cieszyła się w Polsce dużym powodzeniem do końca lat siedemdziesiątych.

Obecnie coraz bardziej popularny staje się tzw. e-autostop, czyli kojarzenie ze sobą kierowcy i pasażera jadących na tej samej trasie przy pomocy specjalnie do tego celu stworzonych serwisów internetowych.

W niektórych miejscach na świecie jazda autostopem (ang. hitchhiking) jest zabroniona – ma to miejsce np. w wybranych stanach USA, gdzie zakaz może być całkowity lub też warunkowy (np. w pobliżu więzień).

W Polsce zabronione jest zatrzymywanie samochodów bezpośrednio na autostradach, jednak można to robić będąc w zgodzie z przepisami przed wjazdami na autostradę oraz na stacjach benzynowych czy parkingach. Zabronione jest również zatrzymywanie aut będąc pod wpływem alkoholu, oraz robienie tego w sposób zagrażający bezpieczeństwu na drodze.

Bibliografia

Jakub Czupryński (zebrał i opracował), “Autostop polski. PRL i współczesność”, wyd. Korporacja Ha!art, Kraków 2005, ISBN 83-89911-18-3

Linki zewnętrzne

Książeczka autostop z 1972 r.

Autostop w Polsce:

• Mapa dla autostopowiczów
• Porady dla początkujących autostopowiczów, trampingowów (z ang. tramping)
• Międzynarodowe Mistrzostwa Autostopowe

Obok HGB do stosunków kupieckich stosuje się subsydiarnie BGB. Kodeks handlowy oparty jest na podstawowym założeniu ułatwienia podejmowania działalności gospodarczej. Poza tym przepisami ogólnymi reguluje kwestie dotyczące spółki jawnej (OHG) i komandytowej (KG). Zawiera także przepisy o spółce cichej - dziś o niewielkim praktycznym znaczeniu. Zakresem HGB objęte są nadto kwestie związane z zamykaniem roku obrotowego i sporządzaniem sprawozdań finansowych w spółkach kapitałowych. Kodeks zawiera przepisy szczególne normujące działalność przedsiębiorców ubezpieczeniowych, kredytowych i spółdzielni, a także nieliczne przepisy karne.

Uchwalenie kodeksu

Aktem prawnym normującym prawo handlowe przed wejściem w życie HGB był Powszechny Niemiecki Kodeks Handlowy (ADHGB) z 1861. HGB został uchwalony 10 maja 1897 z mocą obowiązującą od 1 stycznia 1900. Ostatnia większa nowelizacja kodeksu handlowego miała miejsce ostatnio 1 lipca 1998, dokonana przez ustawę o reformie prawa handlowego - Handelsrechtsreformgesetz (HRefG), która dostosowała wiekowy kodeks do realiów współczesnych.

Historycznie rzecz ujmując źródeł prawa handlowego należy poszukiwać w we włoskim i francuskim porządku prawnym. W średniowieczu prawo handlowe kształtowało się poprzez edykty poszczególnych miast Hanzy. Obecnie na treść regulacji znaczny wpływ ma działalność prawotwórcza Wspólnoty Europejskiej.

Zawartość HGB

Jako kodeks handlowy, HGB zawiera także regulacje z zakresu morskiego prawa handlowego, co do zasady normowanego przepisami prawa publicznego.

• Księga: Stan kupiecki
  • Kupiec
  • Rejestr handlowy, rejestr przedsiębiorców
  • Firma
  • Księgi handlowe (uchylony)
  • Prokura i pełnomocnictwo handlowe
  • pomocnicy i praktykanci kupca
  • Przedstawiciel handlowy
  • Pośrednik handlowy
  • Przepisy karne
• Księga: Spółki handlowe i spółka cicha
  • Spółka jawna
  • Spółka komandytowa
  • Spółka cicha
• Księga: Księgi handlowe
  • Przepisy wspólne dla wszystkich kupców
  • Przepisy uzupełniające dla spółek kapitałowych (akcyjnych, komandytowo - akcyjnych oraz z ograniczoną odpowiedzialnością) oraz określonych spółek osobowych
  • Przepisy uzupełniające dla spółdzielni rejestrowych
  • Przepisy uzupełniające dla przedsiębiorców prowadzących niektóre rodzaje działalności
  • Izba obrachunkowa i rada rachunkowa
  • Kontrola rachunkowa
• Księga: Czynności handlowe
  • Przepisy ogólne
  • Sprzedaż
  • Umowa komisu
  • Umowa przewozu
  • Umowa spedycji
  • Umowa składu
• Księga: Handel morski
  • Przepisy ogólne
  • Armator i towarzystwo żeglugowe
  • Kapitan
  • Fracht, przewóz rzeczy i osób
  • Bodmeria (uchylony)
  • Awaria morska
  • Ratunek
  • Wierzyciel morski
  • Ubezpieczenie na wypadek awarii morskiej
  • Przedawnienie

Spory między kupcami podlegają rozpoznaniu przez wydział handlowy sądu krajowego (Landgericht) na wniosek każdej ze stron.

Sprawy rejestrowe należą do właściwości sądu rejonowego (Amtsgericht), który prowadzi odnośny rejestr handlowy. Poza sądownictwem państwowym dużą rolę odgrywa w praktyce arbitraż handlowy tak krajowy jak i międzynarodowy.

Linki zewnętrzne

• Tekst HGB (w języku niemieckim)

Płatnik posiada m.in. funkcję: przygotowywania dokumentów ubezpieczeniowych oraz ich weryfikacji, a także wydruku dokumentów. Po uzyskaniu certyfikatu klucza publicznego istnieje możliwość przekazywania w formie elektronicznej do ZUS dokumentów elektronicznych drogą teletransmisji lub na nośnikach (płytach CD). Oprócz tego Płatnik zapewnia import danych z systemu kadrowo-płacowego, utrzymanie danych historycznych osób ubezpieczonych, drukowanie przelewów bankowych i dokumentów wpłaty, przygotowywanie przelewów bankowych w formie pliku tekstowego.

Wymagania systemowe

Minimalne

• procesor 486 ,
• 24 MB pamięci RAM,
• ok. 100 MB przestrzeni na dysku twardym,
• karta graficzna pracująca w rozdzielczości min. 800×600 i wyświetlająca min. 256 kolorów,
• drukarka atramentowa lub laserowa,
• dowolne połączenie z internetem (przy przesyłaniu dokumentów drogą elektroniczną).

Zalecane

• procesor Pentium II ,
• 64 MB pamięci RAM,
• ok. 100 MB przestrzeni na dysku twardym,
• karta graficzna SVGA pracująca w rozdzielczości 1024*768 i wyświetlająca 16 milionów kolorów (TRUE COLOR),
• drukarka atramentowa lub laserowa,
  
• połączenie z internetem (opcjonalnie).

Ciekwostki

Dla programu Płatnik istnieje również bezpłatna i wolna alternatywa w postaci programu Janosik

Typy ubezpieczeń rolników

W ubezpieczeniu społecznym rolników funkcjonują na odrębnych zasadach finansowych dwa rodzaje ubezpieczenia:

• ubezpieczenie emerytalno-rentowe, finansowane w przeważającej części z dotacji budżetowej, uzupełnionej dochodami ze składek ubezpieczonych rolników;
• ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie, realizację świadczeń z tego ubezpieczenia gwarantują jedynie składki od rolników, gromadzone w Funduszu Składkowym Ubezpieczenia Społecznego Rolników. Fundusz ten jest osobą prawną, funkcje zarządu pełni z urzędu Prezes KRUS, pod nadzorem Rady Rolników.

Działalność KRUS

Kasa prowadzi działalność prewencyjną, rehabilitację leczniczą i wydzielone orzecznictwo lekarskie, wypłaca renty strukturalne, zasiłki rodzinne, pielęgnacyjne, świadczenia kombatanckie dla inwalidów wojennych, pełni funkcję płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne. Według danych na koniec półrocza 2005 ubezpieczeniu w Kasie podlegało 1.563.228 osób, a emerytury lub renty pobierało 1.621.9800 świadczeniobiorców.

Władze

Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego kieruje Prezes jako centralny organ administracji publicznej podległy ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Prezesa Kasy powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek tego ministra, złożony po zasięgnięciu opinii Rady Rolników. Na mocy art. 76 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, Prezes KRUS pełni z urzędu, pod nadzorem Rady Rolników, funkcje zarządu Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników. Prezes KRUS może mieć jednego lub dwóch zastępców. Zastępcę Prezesa Kasy powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek Prezesa złożony po zasięgnięciu opinii Rady Ubezpieczenia Społecznego Rolników.

Za realizację zadań przydzielonych poszczególnym strukturom Kasy odpowiadają przed Prezesem dyrektorzy Biur Centrali Kasy, dyrektorzy Oddziałów Regionalnych, kierownicy Placówek Terenowych oraz dyrektorzy innych jednostek organizacyjnych, tj. centrów rehabilitacji rolników i ośrodków rehabilitacyjnych.

Struktura organizacyjna

Strukturę organizacyjną KRUS tworzą:

• Centrala (Warszawa, Al. Niepodległości 190)
• 49 oddziałów regionalnych,
• 220 placówek terenowych,
• inne jednostki organizacyjne (5 centrów i 2 ośrodki rehabilitacji rolników)

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Kasy
• Informacja NIK o wynikach kontroli realizacji zadań w zakresie prewencji i rehabilitacji leczniczej przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

Euler Hermes na świecie

Cała grupa Euler Hermes należy do koncernu Allianz AG, z siedzibą w Monachium. Biorąc pod uwagę bezpośrednio zaangażowany kapitał, głównym udziałowcem grupy jest należący do Allianz AG francuski ubezpieczyciel majątkowy Assurances Générales de France S.A.(AGF), który posiada ponad 67% udziałów w Euler Hermes. Prywatni akcjonariusze, w tym szwajcarski reasekurator Swiss Re, posiadają ponad 28% akcji. Euler Hermes samodzielnie dysponuje pakietem 3% własnych akcji.

Główne obszary działalności grupy Euler Hermes to ubezpieczenie należności, polubowna i sądowa windykacja należności, ocena kondycji finansowej podmiotów gospodarczych, analizy branżowe, gwarancje ubezpieczeniowe oraz celne.

Łącznie wszystkie podmioty prowadzące działalność ubezpieczeniową w grupie Euler Hermes ubezpieczają co roku obrót ponad 700 miliardów Euro, co stanowi aż 36% całego obrotu ubezpieczanego na świecie.
Standard & Poor’s przyznał Euler Hermes rating AA-.

Euler Hermes w Polsce

Historia

W Polsce grupa Euler Hermes obecna jest od 1999 roku. Początkowo, pod nazwą Hermes Serwis Ubezpieczeń Kredytowych Sp. z o.o., firma prowadziła działalność jako agent Towarzystwa Ubezpieczeniowego Allianz Polska S.A Od połowy 2003 roku na podstawie licencji wydanej przez Ministerstwo Finansów RP, grupa oferuje ubezpieczenie należności we własnym imieniu i na własny rachunek jako Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A.

Produkty

W skład międzynarodowej grupy Euler Hermes w Polsce wchodzą trzy spółki: Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A., Euler Hermes Zarządzanie Ryzykiem Sp. z o.o., oraz Euler Hemes, Anna Kozińska – Kancelaria Prawna Spółka komandytowa.

Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A., specjalizuje się w ubezpieczeniach ryzyka kredytu kupieckiego. Towarzystwo oferuje dwa produkty ubezpieczeniowe: Ubezpieczenie ryzyka kredytu kupieckiego „Kredyt +”, dedykowane podmiotom gospodarczym, których roczna sprzedaż nie przekracza 10 milionów złotych oraz Ubezpieczenie ryzyka kredytu kupieckiego z opcją windykacji należności, dla firm o obrotach powyżej 10 milionów złotych w ciągu roku.

Firma Euler Hermes Zarządzanie Ryzykiem Sp. z o.o. świadczy usługi windykacji należności, ocenę sytuacji finansowej firm, analizy branżowe oraz pośrednictwo w obrocie wierzytelnościami.

W połowie 2003 roku rozpoczęła działalność Euler Hemes, Anna Kozińska – Kancelaria Prawna Spółka komandytowa, świadcząca usługi doradztwa w biznesie oraz prowadząca windykację sądową w kraju i za granicą.

Linki zewnętrzne

• www.eulerhermes.pl
• www.eulerhermes.com

W Polsce autostop został formalnie zalegalizowany i jednocześnie częściowo sformalizowany i zinstytucjonalizowany w 1957. Polegało to na tym, że biura turystyczne na początku sezonu wakacyjnego sprzedawały chętnym specjalne książeczki autostopowe w formie małych zeszycików, wewnątrz których znajdowały się kupony, które osoba podróżująca autostopem zostawiała kierowcy. Każdy kupon miał wydrukowaną liczbę kilometrów i zamierzeniem organizatorów “Akcji Autostop” było zachęcenie kierowców do zabierania autostopowiczów i gromadzenia kuponów. Osoby zamierzające podróżować po Polsce w ramach tej akcji oprócz książeczki autostopu z kuponami (służyła ona także do zatrzymywania kierowców i była symbolem akcji - na okładce wydrukowany był czerwony okrąg na białym tle, podobny do policyjnego “lizaka”) uzyskiwali ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków. Warunkiem udziału w akcji było przedstawienie dokumentu tożsamości (niepełnoletni okazywali legitymację szkolną oraz zgodę rodziców) oraz wystawionej na swoje nazwisko książeczki oszczędnościowej z dwustuzłotowym wkładem. Ten drugi warunek służyć miał zapewnieniu wędrującemu po kraju autostopowiczowi minimum środków utrzymania przez wakacje. Cena książeczki z kuponami i ubezpieczeniem nie była nadmiernie wysoka, wynosiła (w 1972) 45 ówczesnych złotych.

Na koniec sezonu kierowcy mogli przesłać kupony do biura organizatorów; ten z nich, który zgromadził kupony na największą ilość kilometrów wygrywał i otrzymywał jakąś cenną nagrodę, inne nagrody rozlosowywano pomiędzy pozostałymi uczestnikami akcji. “Akcja Autostop” w tej zinstytucjonalizowanej formie cieszyła się w Polsce dużym powodzeniem do końca lat siedemdziesiątych.

Obecnie coraz bardziej popularny staje się tzw. e-autostop, czyli kojarzenie ze sobą kierowcy i pasażera jadących na tej samej trasie przy pomocy specjalnie do tego celu stworzonych serwisów internetowych.

W niektórych miejscach na świecie jazda autostopem (ang. hitchhiking) jest zabroniona – ma to miejsce np. w wybranych stanach USA, gdzie zakaz może być całkowity lub też warunkowy (np. w pobliżu więzień).

W Polsce zabronione jest zatrzymywanie samochodów bezpośrednio na autostradach, jednak można to robić będąc w zgodzie z przepisami przed wjazdami na autostradę oraz na stacjach benzynowych czy parkingach. Zabronione jest również zatrzymywanie aut będąc pod wpływem alkoholu, oraz robienie tego w sposób zagrażający bezpieczeństwu na drodze.

Bibliografia

Jakub Czupryński (zebrał i opracował), “Autostop polski. PRL i współczesność”, wyd. Korporacja Ha!art, Kraków 2005, ISBN 83-89911-18-3

Linki zewnętrzne

Książeczka autostop z 1972 r.

Autostop w Polsce:

• Mapa dla autostopowiczów
• Porady dla początkujących autostopowiczów, trampingowów (z ang. tramping)
• Międzynarodowe Mistrzostwa Autostopowe

W ten sposób określa się też:

• wartość netto wynagrodzenia - kwotę do wypłaty po potrąceniu obciążeń (składki na ubezpieczenie społeczne (w Polsce ZUS), podatek dochodowy od osób fizycznych, składkę na ubezpieczenie zdrowotne).
• wartość netto środków trwałych - wartość środków trwałych z uwzględnieniem dokonanych odpisów amortyzacyjnych.
• aktywa netto - aktywa własne pomniejszone o zobowiązania odpowiadające wartościowo kapitałowi własnemu. Czyli wartość “na czysto”.
• wartość sprzedaży netto - możliwa do uzyskania na dzień bilansowy cena sprzedaży składnika aktywów, bez podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego, pomniejszona o rabaty, opusty i inne podobne zmniejszenia oraz koszty związane z przystosowaniem składnika aktywów do sprzedaży i dokonaniem tej sprzedaży, a powiększona o należną dotację przedmiotową

Zobacz też:

• Wartość brutto.

Koszty awarii wspólnej ponoszone są proporcjonalnie przez każdego z właścicieli uratowanego ładunku i ma charakter ubezpieczenia wzajemnego. Prawnie opisuje ją kodeks morski, zaś warunki szczegółowe winny być zawarte w umowie przewozu morskiego. Narzędziem określania zakresu awarii wspólnej są tzw. Reguły Yorku-Antwerpii.

Zobacz też

• Płaca brutto

Zobacz też

• Płaca brutto

W polskim prawie podatkowym przewidziane są ulgi podatkowe przy podatku dochodowym od osób fizycznych. Ulga podatkowa może polegać w takim przypadku na:

• odliczeniu od uzyskanego dochodu (np. składki na ubezpieczenie społeczne);
• odliczeniu od podatku;
• zastosowaniu niższych stawek podatkowych.

Rodzaje ulg podatkowych

Generalnie ulgi podatkowe można podzielić na:

• uwzględniające poniesione przez podatnika koszty związane z uzyskaniem przychodu (np. ulgi z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne);
• stanowiące zwrot kosztów związanych z egzystencją podatnika (np. ulgi z tytułu rehabilitacji podatnika będącego osobą niepełnosprawną i ulgi związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych);
• ulgi o charakterze rodzinnym, takie np. jak związane z rehabilitacją niepełnosprawnych członków rodziny;
• ulgi o charakterze stymulacyjnym (np. darowizny na cele społecznie użyteczne);
• ulgi mające charakter zabiegu technicznego (np. zwrot nienależnie pobranych rent, przez co zapobiega się opodatkowaniu nieistniejącego dochodu).

Bibliografia

• prof. Andrzej Borodo, Polskie prawo finansowe. Zarys ogólny, Toruń 2005, ISBN 8372852537.
• prof. Andrzej Gomułowicz, prof. Jerzy Małecki, Polskie prawo finansowe, Lexis Nexis, 2006, ISBN 83-7334-585-X.
• prof. Zbigniew Ofiarski, Prawo finansowe, C.H. Beck, ISBN 83-7483-506-0.

Zobacz też

• ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych

Euler Hermes na świecie

Cała grupa Euler Hermes należy do koncernu Allianz AG, z siedzibą w Monachium. Biorąc pod uwagę bezpośrednio zaangażowany kapitał, głównym udziałowcem grupy jest należący do Allianz AG francuski ubezpieczyciel majątkowy Assurances Générales de France S.A.(AGF), który posiada ponad 67% udziałów w Euler Hermes. Prywatni akcjonariusze, w tym szwajcarski reasekurator Swiss Re, posiadają ponad 28% akcji. Euler Hermes samodzielnie dysponuje pakietem 3% własnych akcji.

Główne obszary działalności grupy Euler Hermes to ubezpieczenie należności, polubowna i sądowa windykacja należności, ocena kondycji finansowej podmiotów gospodarczych, analizy branżowe, gwarancje ubezpieczeniowe oraz celne.

Łącznie wszystkie podmioty prowadzące działalność ubezpieczeniową w grupie Euler Hermes ubezpieczają co roku obrót ponad 700 miliardów Euro, co stanowi aż 36% całego obrotu ubezpieczanego na świecie.
Standard & Poor’s przyznał Euler Hermes rating AA-.

Euler Hermes w Polsce

Historia

W Polsce grupa Euler Hermes obecna jest od 1999 roku. Początkowo, pod nazwą Hermes Serwis Ubezpieczeń Kredytowych Sp. z o.o., firma prowadziła działalność jako agent Towarzystwa Ubezpieczeniowego Allianz Polska S.A Od połowy 2003 roku na podstawie licencji wydanej przez Ministerstwo Finansów RP, grupa oferuje ubezpieczenie należności we własnym imieniu i na własny rachunek jako Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A.

Produkty

W skład międzynarodowej grupy Euler Hermes w Polsce wchodzą trzy spółki: Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A., Euler Hermes Zarządzanie Ryzykiem Sp. z o.o., oraz Euler Hemes, Anna Kozińska – Kancelaria Prawna Spółka komandytowa.

Towarzystwo Ubezpieczeń Euler Hermes S.A., specjalizuje się w ubezpieczeniach ryzyka kredytu kupieckiego. Towarzystwo oferuje dwa produkty ubezpieczeniowe: Ubezpieczenie ryzyka kredytu kupieckiego „Kredyt +”, dedykowane podmiotom gospodarczym, których roczna sprzedaż nie przekracza 10 milionów złotych oraz Ubezpieczenie ryzyka kredytu kupieckiego z opcją windykacji należności, dla firm o obrotach powyżej 10 milionów złotych w ciągu roku.

Firma Euler Hermes Zarządzanie Ryzykiem Sp. z o.o. świadczy usługi windykacji należności, ocenę sytuacji finansowej firm, analizy branżowe oraz pośrednictwo w obrocie wierzytelnościami.

W połowie 2003 roku rozpoczęła działalność Euler Hemes, Anna Kozińska – Kancelaria Prawna Spółka komandytowa, świadcząca usługi doradztwa w biznesie oraz prowadząca windykację sądową w kraju i za granicą.

Linki zewnętrzne

• www.eulerhermes.pl
• www.eulerhermes.com

Rozróżniane są dwa podstawowe typy reasekuracji: proporcjonalna (quota share, surplus) i nieproporcjonalna (excess-of-loss, stop-loss).

Dwa największe światowe towarzystwa reasekuracyjne to Munich Re i Swiss Re.

Źródła prawne

Zawody związane z obsługą nieruchomości

• Zarządca nieruchomości,
• Pośrednik w obrocie nieruchomościami,
• Rzeczoznawca majątkowy,

wywodzą się z ustawy o gospodarce nieruchomościami, która określa podstawowe zasady prowadzania działalności zawodowej w tym zakresie. Są to zawody regulowane. Wykonywanie działalności w zakresie tych zawodów wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji i uprawnień. W przypadku pośrednika w obrocie nieruchomościami jest to odpowiednia licencja.

Uzyskanie licencji pośrednika w obrocie nieruchomościami

Aby uzyskać licencję, należy spełnić kilka ustawowych warunków, w tym m. in. posiadać wykształcenie wyższe i ukończyć studia podyplomowe w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami lub posiadać wykształcenie wyższe z zakresu gospodarki nieruchomościami, odbyć odpowiednio udokumentowaną praktykę i zdać egzamin.
W 2007 roku wystarczy tylko posiadanie średniego wykształcenia, odbycie kursu, półrocznej praktyki i zdanie egzaminu państwowego (pisemnego i ustnego).
Licencję może uzyskać wyłącznie osoba fizyczna.

Obowiązki pośrednika w obrocie nieruchomościami

Ustawa o gospodarce nieruchomościami definiuje kodeks powinności pośrednika:

• stosować przepisy prawa;
• stosować standardy zawodowe;
• kierować się zasadami etyki zawodowej;
• czynności pośrednictwa wykonywać za szczególną starannością;
• kierować się zasadą ochrony interesów osób, na rzecz których wykonywane są czynności;
• posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej;
• stale doskonalić kwalifikacje zawodowe.

Oczywiście te ogólne zapisy ustawowe są mniej lub bardziej formalnie uszczegółowione w wielu źródłach i opracowaniach.

Zobacz też

• Zarządca nieruchomości
• Rzeczoznawca majątkowy,
• Nieruchomość

Nie wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodu lub utrzymania źródła przychodów są kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów. Ustawy o podatkach dochodowych wprowadzają zamnkiętą listę wydatków, które mimo, iż poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów np. wydatki na reprezentację lub na potrzeby osobiste podatnika. Zmiany dokonywane przez ustawodawcę w tej sferze są o tyle istotne, gdyż mają decydujące znaczenie dla podatników, gdyż wyznaczają obszar swobody w dysponowaniu środkami finasowymi, mający bezpośredni wpływ na wysokość podatku. Kierunki ingerencji ustawodawcy rozszerzające lub zawężające ten obszar sowobody może być wskaźnikiem ograniczania lub nasilania się tendencji fiskalnych w polityce wewnętrznej państwa.

Typy ubezpieczeń rolników

W ubezpieczeniu społecznym rolników funkcjonują na odrębnych zasadach finansowych dwa rodzaje ubezpieczenia:

• ubezpieczenie emerytalno-rentowe, finansowane w przeważającej części z dotacji budżetowej, uzupełnionej dochodami ze składek ubezpieczonych rolników;
• ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie, realizację świadczeń z tego ubezpieczenia gwarantują jedynie składki od rolników, gromadzone w Funduszu Składkowym Ubezpieczenia Społecznego Rolników. Fundusz ten jest osobą prawną, funkcje zarządu pełni z urzędu Prezes KRUS, pod nadzorem Rady Rolników.

Działalność KRUS

Kasa prowadzi działalność prewencyjną, rehabilitację leczniczą i wydzielone orzecznictwo lekarskie, wypłaca renty strukturalne, zasiłki rodzinne, pielęgnacyjne, świadczenia kombatanckie dla inwalidów wojennych, pełni funkcję płatnika składek na ubezpieczenie zdrowotne. Według danych na koniec półrocza 2005 ubezpieczeniu w Kasie podlegało 1.563.228 osób, a emerytury lub renty pobierało 1.621.9800 świadczeniobiorców.

Władze

Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego kieruje Prezes jako centralny organ administracji publicznej podległy ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Prezesa Kasy powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów, na wniosek tego ministra, złożony po zasięgnięciu opinii Rady Rolników. Na mocy art. 76 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, Prezes KRUS pełni z urzędu, pod nadzorem Rady Rolników, funkcje zarządu Funduszu Składkowego Ubezpieczenia Społecznego Rolników. Prezes KRUS może mieć jednego lub dwóch zastępców. Zastępcę Prezesa Kasy powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw rolnictwa na wniosek Prezesa złożony po zasięgnięciu opinii Rady Ubezpieczenia Społecznego Rolników.

Za realizację zadań przydzielonych poszczególnym strukturom Kasy odpowiadają przed Prezesem dyrektorzy Biur Centrali Kasy, dyrektorzy Oddziałów Regionalnych, kierownicy Placówek Terenowych oraz dyrektorzy innych jednostek organizacyjnych, tj. centrów rehabilitacji rolników i ośrodków rehabilitacyjnych.

Struktura organizacyjna

Strukturę organizacyjną KRUS tworzą:

• Centrala (Warszawa, Al. Niepodległości 190)
• 49 oddziałów regionalnych,
• 220 placówek terenowych,
• inne jednostki organizacyjne (5 centrów i 2 ośrodki rehabilitacji rolników)

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Kasy
• Informacja NIK o wynikach kontroli realizacji zadań w zakresie prewencji i rehabilitacji leczniczej przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

Akcją dowodzili: całością Stanisław Broniewski, a bezpośrednio Tadeusz Zawadzki.
Opisana dokładnie w książkach “Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego oraz “Akcja pod Arsenałem” Stanisława Broniewskiego.

Geneza

W nocy z 18/19 marca 1943, w swoim mieszkaniu przy ul. Osieckiej ujęty został komendant Hufca Praga Henryk Ostrowski ps.”Heniek” z żoną. Do dziś nie udało się ustalić w jaki sposób Gestapo wpadło na jego trop. Dochodzenie wyjaśniające podjęte przez władze Szarych Szeregów wykluczyło jedynie, że celne uderzenie Gestapo było wynikiem zdrady.

W czasie gruntownej rewizji mieszkania Ostrowskich, gestapowcy znaleźli wiele materiałów szkoleniowych i wywiadowczych, wśród których były również opracowane przez “Heńka” szkice sytuacyjne do przygotowywanej właśnie akcji “Czarnocin”.

Prawdopodobnie przy “Heńku” odkryto również notes z prymitywnie zaszyfrowanym adresem Janka Bytnara “Rudego”, który następnie bez trudu gestapowcy odczytali.

Niemcy szybko doszli do wniosku, że uchwycili ważną nić, mogącą ich zaprowadzić do oddziału zajmującego się dywersją kolejową. Działali więc szybko i zdecydowanie. W wyniku tortur i brutalnego śledztwa najprawdopodobniej uzyskali informacje od “Heńka”. (Z tego co obecnie wiadomo “Heniek” nie zdradził niczego Niemcom, a wszystkie materiały wydobyli z jego notatek. Wmawianie “Rudemu”, że “Heniek” złamał się, był celowe dla wydobycia zeznań. Aleksander Kamiński nie miał dostępu do tych informacji i dlatego opisał “Heńka” jako zdrajcę w “Kamieniach na szaniec”).

Wydarzenia

1. Zajęcie ustalonych pozycji przez uczestników akcji
2. Sygnał łącznika o nadjeżdżającej karetce
3. Znak dowódcy do rozpoczęcia akcji
4. Nieoczekiwane pojawienie się niemieckiego Żandarma
   1. strzelanina - nieplanowanym ostrzeżeniem dla kierowcy więźniarki
5. Zjechanie auta z zaplanowanej trasy
6. Wymiana ognia
7. Uwolnienie Rudego i innych więźniów
8. Przeniesienie Rudego do oczekującego auta
9. Ucieczka z miejsca akcji
10. Dotarcie ostatnich uczestników akcji pod dom Alka.

Uczestnicy akcji

• “Orsza” Stanisław Broniewski, dowódca akcji, od maja 1943 Naczelnik “Szarych Szeregów”

Grupa “Atak”

• “Zośka” Tadeusz Zawadzki, dowódca grupy,
• “Anoda” Jan Rodowicz, d-ca sekcji,
• “Bolec” Tadeusz Chojko,
• “Heniek” Henryk Kupis,
• “Stasiek” Stanisław Pomykalski,
• “Maciek” Sławomir Bittner, d-ca sekcji,
• “Kołczan” Eugeniusz Koecher,
• “Sem” Wiesław Krajewski,
• “Słoń” Jerzy Gawin, d-ca sekcji,
• “Buzdygan” Tadeusz Krzyżewicz, 2 IV 1943 zmarł z ran odniesionych w akcji pod Arsenałem
• “Cielak” Tadeusz Szajnoch,
• “Alek” Aleksy Dawidowski, d-ca sekcji, 30 III 1943 zmarł z ran odniesionych w akcji,
• “Hubert” Hubert Lenk, ujęty w czasie akcji, rozstrzelany 7 V 1943 w ruinach getta,
• “Mirski” Jerzy Zapadko

Grupa “Ubezpieczenie”

• “Giewont” Władysław Cieplak, d-ca grupy,
• “Kuba” Konrad Okolski, d-ca sekcji,
• “Kadłubek” Witold Bartnicki,
• “Jur” Andrzej Wolski,
• “Katoda” Józef Saski, d-ca sekcji,
• “Kopeć” Stanisław Jastrzębski,
• “Rawicz” Żelisław Olech,
• “Tytus” Tytus Trzciński, d-ca sekcji,
• “Felek” Feliks Pendelski,
• “Ziutek” Józef Pleszczyński,
• “Pająk” Jerzy Tabor,
• “Kapsiut” Kazimierz Łodziński,
• “Jeremi” Jerzy Zborowski, kierowca wozu,
• “Jurek TK” Jerzy Pepłowski, ubezpieczenie wozu.

Tylko jedenastu uczestników akcji dożyło końca II wojny światowej.
Dowódca grupy, Tadeusz Zawadzki, zginął 20 sierpnia 1943 w czasie rozbicia strażnicy granicznej w miejscowości Sieczychy. Odbity “Rudy” zmarł 30 marca 1943 na skutek obrażeń zadanych przez Gestapowców w czasie przesłuchania, tego samego dnia co Aleksy Dawidowski.

Reperkusje

W odwecie za “Akcję pod Arsenałem”, 27 marca 1943r. na dziedzińcu Pawiaka rozstrzelano 140 więźniów - Polaków i Żydów

Źródła

• Stanisław Broniewski “Pod Arsenałem“, (1983) ISBN 830511161x
• Aleksander Kamiński “Kamienie na szaniec”
• Stanisław Broniewski “Całym życiem. Szare Szeregi w relacji naczelnika” (1983), ISBN 8301042699

Linki zewnętrzne

• opis i mapki
• Opis akcji w oparciu o źródła
• Hufiec ZHP Myślibórz - Hufiec ZHP im. Bohaterów Akcji pod Arsenałem
• Rajd Arsenał - ogólnopolski rajd harcerski organizowany przez Hufiec ZHP Warszawa-Mokotów w celu upamiętnienia Akcji pod Arsenałem

Ubezpieczenia osobowe w znaczeniu prawnym

Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego jest to dział ubezpieczeń gospodarczych, odrębnie uregulowany w art. 829 do art. 834 kc.

Do ubezpieczeń osobowych zaliczamy umowy ubezpieczenia, których przedmiot może w szczególności dotyczyć:

• przy ubezpieczeniu na życie - śmierć lub dożycie przez podmiot umowy oznaczonego wieku,
• przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków - uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku.

Zgodnie z art. 829 kc. wymieniona strona przedmiotowa umowy nie stanowi listy zamkniętej, a jedynie przykłady w szczególności. Z interpretacji tej normy wynika, że wszelkie umowy ubezpieczenia gospodarczego (w odróżnieniu od ubezpieczenia społecznego), których przedmiot koncentrował się będzie na życiu lub zdrowiu ludzkim zostaną zaliczone przez system prawa cywilnego do ubezpieczeń osobowych. Wymaga podkreślenia, że nie muszą to być wyłącznie zjawiska negatywne, czego przykładem jest świadczenie na wypadek urodzenia się dziecka (np. w ramach tzw. grupowych ubezpieczeń pracowniczych).

Charakterystyczną przesłanką, o której mowa w art. 805 § 2 pkt. 2, jest to, że z tytułu umowy ubezpieczenia osobowego świadczenie ubezpieczyciela nie polega na wypłacie odszkodowania, a sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia. Tym samym ustawodawca dzieli świadczenie ubezpieczyciela wprowadzając pojęcie świadczenia w ujęciu wąskim (cyt. przepis) i ujęciu szerokim tyczącym zobowiązań umownych w ogóle. Podobnie jest z terminem odszkodowanie. W umowie ubezpieczenia jest to jedno z zobowiązań pierwotnych, podczas gdy w innych umowach jest to zobowiązanie następcze, wchodzące w miejsce niewykonanego lub wykonanego wadliwie zobowiązania, będącego świadczeniem pierwotnym.

Wobec tego podziału ubezpieczenia osobowe rządzą się innymi regułami prawnymi, co ważne o charakterze bezwzględnie obowiązujących, od reguł prawnych normujących ubezpieczenia majątkowe, w czym wyraża się główna konsekwencja prawnego podziału umowy ubezpieczenia.

Ubezpieczenia osobowe w znaczeniu ekonomicznym

Z ekonomicznego punktu widzenia podział na ubezpieczenia osobowe i majątkowe nie ma takiego znaczenia. Dopiero z załącznika do ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o działalności ubezpieczeniowej (Dz.U. Nr 124, poz. 1151), w którym ustawodawca dokonał podziału ryzyka na działy, grupy i rodzaje ubezpieczeń, wyłania się aspekt ekonomiczny. Uznać na tej podstawie należy, że ekonomika ubezpieczeniowa przejawia się w podziale na “wielkość” ryzyka, a nie jego prawny charakter. Wyrazem tego jest podział ryzyka na “ubezpieczenia na życie” w całości mieszczące się w prawnym znaczeniu ubezpieczeń osobowych oraz na “pozostałe ubezpieczenia osobowe i ubezpieczenia majątkowe”.

Ustawodawca uznał, że dotkliwość ekonomiczna ma dla ubezpieczyciela większe znaczenie gospodarcze niż prawny podział i charakter ubezpieczenia osobowego. Znaczenie tego podziału wyraża się w przesłankach oddziałujących bezpośrednio na zakres prowadzonej działalności ubezpieczyciela. Ustawodawca biorąc pod uwagę ekonomiczny charakter ubezpieczenia, za pośrednictwem wyodrębnienia niektórych ryzyk na dwa działy umożliwia prowadzenie działalności wyłącznie w zakresie jednego z nich. Ubezpieczyciel może prowadzić działalność wyłącznie w zakresie “ubezpieczeń osobowych”, o których mowa w dziale I załącznika, albo w zakresie “pozostałych ubezpieczeń osobowych i wszystkich ubezpieczeń majątkowych” (vide - art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy).

Przyczyny

Karōshi nie jest terminem czysto medycznym. To socjomedyczne określenie odnosi się do przypadków zgonów lub poważnych uszczerbków na zdrowiu spowodowanych schorzeniami krążeniowo-sercowymi (jak zawał mięśnia sercowego), których przyczyną jest sprzężenie nadciśnienia i miażdżycy z bardzo silnym przeciążeniem pracą. Takashi Haratani – Encyklopedia zdrowia i higieny pracy (ILO 2001).

Cechą wspólną dla przypadków karōshi jest zbyt dużo pracy i stres. W Japonii popularna jest praca wielogodzinna. We wszystkich przeanalizowanych przypadkach karōshi w Japonii w latach 1974-1990 śmierć dotykała osób pracujących ponad sześćdziesiąt godzin w tygodniu, mających ponad pięćdziesiąt nadgodzin w miesiącu i niewykorzystanych ponad połowy urlopów. Karōshi nie dotyka szarych pracowników, ale przeważnie ludzi sukcesu. Obciążenie stresem jest bardzo istotnym czynnikiem. Ofiarą karōshi stał się nawet premier Japonii, Keizō Obuchi.

Rząd Japonii zapowiedział walkę z karōshi, lecz w społeczeństwie śmierć z przepracowania staje się dowodem na bycie człowiekiem sukcesu. Staje się modne posiadanie w rodzinie kogoś takiego. Tradycja japońska szanująca osoby lekceważące śmierć przyjmuje karōshi jako wyróżnienie dla rodziny, czego potwierdzeniem są niejako rządowe rekompensaty pieniężne – bardzo wysokie jak na ubezpieczenie.

Symptomy

Symptomów praktycznie brak. Osoby, które dotyka karōshi, czują się świetnie, mają plany, podejmują wyzwania, nie wykazują objawów drastycznego przepracowania (gdyż skrywają je przed samymi sobą). Zjawisko to jest trudno wykrywalne, wiadomo jednak, że dotyka pracoholików - tj. osoby zwykle pilne, perfekcyjne, ale i niepewne swego, nieśmiałe, niedowartościowane, bojące się otoczenia, podchodzące z obawą do swojego talentu, spontaniczności, czy fantazji.

Zobacz też

• Pracoholizm
• Wypalenie zawodowe

Linki zewnętrzne

• Karoshi - syndrom śmierci z przepracowania - miesięcznik Płaca, lipiec 2002
• Śmierć z przepracowania - tygodnik Solidarność nr 12 (757), marzec 2003
• Pracuj i umieraj - tygodnik Trybuna Robotnicza, 9 listopada 2006